รู้สึกตัว

Just another WordPress.com weblog

เช้าวันหยุด กันยายน 13, 2009

Filed under: ธรรมะ,บันทึกประจำวัน — wilasinee @ 4:52 am

น้ำตกป่าละอู ถ่ายเมื่อปี 2006 ไปพักกับพี่โบ พี่แมน พี่ป๋อง เชอรี่


เสียงโทรศัพท์จากที่ทำงานดังขึ้นในตอนเช้าของวันหยุด
ฉันตื่นนอนมาได้สักพักแล้วล่ะ แต่ตอนรับก็ยังทำเสียงงัวเงียอย่างตั้งใจ
“ขอโทษที่รบกวนค่ะคุณอ้อ พอดีมีสายนอกโทรมาขอเบอร์คุณอ้อน่ะค่ะ”
“ฮื่ออ จากใครคะพี่วัลย์” (นึกในใจว่า ถ้ามาจากบริษัทบัตรเครดิตนะ
จะไม่ใช้บริการของบริษัทนี้ตลอดชีวิต)
“จากอาจารย์รุ่งศักดิ์ค่ะ อาจารย์ที่ปรึกษา ที่มาช่วยงาน ISO เราเมื่อต้นปี
พี่ไม่ได้ให้เบอร์คุณอ้อไปนะคะ พี่บอกว่า ถ้าคุณอ้อเต็มใจคุยด้วย คุณอ้อจะโทรหาเอง”
นึกในใจว่า เฮ้อ… พี่วัลย์ก็ หาเรื่องให้เราเปลืองค่าโทรศัพท์แล้วมั้ยล่ะ
แต่ก็ได้เบอร์มา และกดโทรออกด้วยความเต็มใจ…


อาจารย์ท่านนี้เป็นที่ปรึกษาการทำงานคุณภาพ ISO
ของโรงพยาบาลหลายแห่ง และตามโรงงานต่างๆ คิวการให้คำปรึกษาของอาจารย์ยาวเหยียด
แต่การมาที่โรงพยาบาลของเรา อาจารย์ทุ่มเทเวลาให้เสมอ ไม่เว้นแม้แต่หน้าห้องน้ำ
ที่ฉันไปเดินเก้ๆ กังๆ อยู่ อาจารย์หันมาถามว่าฉันมีปัญหาอะไรจากการฟังบรรยายหรือเปล่า
ฉันส่ายหน้า ตอบว่าเปล่า เพียงแต่ในการบรรยายของอาจารย์ มียกตัวอย่างพุทธชาดก
เลยคิดว่าอาจารย์คงจะสนใจเรื่องธรรมะ อาทิตย์ถัดไป
ฉันจะไปวัด เลยแวะมาถามว่าอาจารย์สนใจไปด้วยกันไหม
เราแลกเปลี่ยนความเห็นกัน ทั้งเรื่องปรัชญาและการปฏิบัติ
อาจารย์เป็นคนที่มีความคิดลุ่มลึก และมีความเห็นอย่างปัญญาชน
ส่วนฉันเป็นคนกระโดกกระเดก คิดแล้วทำเลย ความเห็นฉันเป็นชาวบ้านที่พบได้ตามท้องตลาด
อาจารย์มองการสวดมนต์เป็นการพร่ำบ่น และบางครั้งเป็นบทสวดที่เกินจริง
เช่น ต้องมอบกายถวายชีวิตเป็นทาสของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
คือถ้าทำตัวเป็นทาสแล้วจะมีอิสระได้อย่างไร
ฉันตอบไปว่า การสวดมนต์ โดยเฉพาะการสวดออกเสียง เป็นการประกาศอย่างกล้าหาญ
ให้ลองนึกถึงคนที่ร้องเพลงชาติอย่างภาคภูมิใจว่าเรามีเอกราชเป็นของตัวเอง
ส่วนการมอบกายถวายชีวิตเป็นทาสของพระรัตนตรัย เป็นเหมือนการรายงานตัวเข้าสถานศึกษา
ถ้าไม่มีสังกัด แล้วตุปัดตุเป๋ไปตามกิเลส นั่นไม่ยิ่งไร้อิสระมากขึ้นไปอีกหรือ
อาจารย์พยักหน้า เราพากันไปวัด จากนั้นก็แยกย้ายกันไป
เมื่อโรงพยาบาลได้รับการรับรองคุณภาพสมดังเจตนาของผู้บริหาร


วันนี้อาจารย์โทรไปที่ทำงาน ตามหาเบอร์ฉัน ลูกน้องผู้แสนดีนำพาให้ฉันโทรกลับ
ฉันว่าถ้าไม่ใช่เรื่องปรัชญา ก็คงเรื่องอยากจะไปวัดอีกสักรอบ แต่พอคุยกันแล้วฉันคิดผิด
“พี่จะบวชล่ะ คิดว่าคงจะตัดทุกอย่างแล้วบวชตลอดชีวิตไปเลย คุณคิดว่ายังไง”
ฉันถามย้ำ ว่าการบวชไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่การอยู่อย่างสุขสบาย
อาจารย์เตรียมตัวอย่างไรแล้วบ้าง ก็ได้รับคำตอบที่น่าสบายใจ
“พี่ฝึกทานอาหารวันละมื้อ เข้าสวน ปลูกต้นไม้ เตรียมขายรถ บ้านคอนโด
คิดว่าจะบวชได้ภายในสิ้นปี แต่บางที บางคน เป็นฆราวาสเขาก็ปฏิบัติได้ อ้อคิดว่ายังไง”
ฉันร้องอ๋อในใจ อาจารย์กำลังถามถึงตัวฉัน ว่าเอ็งล่ะ ทำไมไม่บวช
“อ้อว่ามันขึ้นกับปัจจัยของแต่ละคนนะคะ แต่ละคนปัจจัยไม่เหมือนกัน
อย่างอ้อบวชไม่ได้หรอกค่ะอาจารย์ อ้อเป็นผู้หญิง มีพ่อแม่ที่ยังต้องดูแล
แต่ถ้าอาจารย์ไม่ได้มีภาระ เตรียมตัวมาดี ไม่มีพันธะให้กังวล อันนี้ต้องอนุโมทนาเลยล่ะ”


เราคุยกันต่ออีกสักพัก ฉันย้ำถึงความตั้งใจและเจตนารมณ์ของคู่สนทนา
และรับปากจะพาไปกราบหลวงพ่อองค์หนึ่ง ที่ฉันนับถือว่า เป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์
ที่เจียระไนพระเป็นเพชรเม็ดงามประดับวงการพระพุทธศาสนาได้ดีที่สุดองค์หนึ่ง


ตารางนัดหมายอัดแน่นขึ้นอีก 1 วัน แต่ความหนาแน่นนั้นมีปีติที่โปร่ง โล่ง เบา อยู่ลึกๆ
ทางสายนี้ยังทอดยาว ด้วยจุดหมายที่เดียวกัน แต่ฉันยังไม่เห็นใครเหยียบรอยเดียวกันสักครั้งหนึ่ง


ลุกจากการแวะพักข้างทาง และฉันยังคงก้าวต่อไป…

 

3 Responses to “เช้าวันหยุด”

  1. oyoy Says:

    น้ำตกอะไรอ่ะ ป่าละอูหรือเปล่าสวยเชียว

  2. wilasinee Says:

    ใช่แล้วค่ะ ^_^


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s