รู้สึกตัว

Just another WordPress.com weblog

สวนทางชาวบ้าน ธันวาคม 8, 2008

เวลาทำงานของชาวบ้าน

การเข้าห้องน้ำคือการปล่อยทุกข์
การจับกลุ่มนินทาคือการเข้าสังคม การทะเลาะเบาะแว้งคือเอ็งผิด ข้าถูก
การเลิกงานคือการกลับไปหาครอบครัว หรือสังสรรค์เฮฮากับเพื่อน

เวลาทำงานของเรา

การเข้าห้องน้ำคือช่วงเวลาทำสมถะ ได้พัก ได้เลิกคิด
การเดินเข้าไปในกลุ่มนินทาคือการเข้าไปเป็น inhibitor ให้วงแตก
การทะเลาะเบาะแว้งคือโอกาสให้เห็นโทสะที่พุ่งแรง
การเลิกงาน fulltime คือการกลับมาทำ parttime
และหาจังหวะที่ว่าง (กว่านั้น) ดูจิตดูใจตัวเองต่อ

เวลาพักผ่อนของชาวบ้าน

เขาดูหนังฟังเพลง เพื่อคลายเครียด
เราดูหนังเพื่อเก็บเป็น reference ดูวิธีผูกเรื่อง ดูวิธีดำเนินของบท
หนังน่าเบื่อ เขาโยนทิ้ง เราทนดู เพื่อเก็บรายละเีอียดว่าคนเขียนบทพลาดตรงไหน
หนังสนุก เขาเล่ากันปากต่อปาก เราตามหาอีกว่าก่อนหน้านั้น
หรือหลังจากนั้น อะไรทำให้เกิดการเล่าเพิ่มขึ้น
หรืออะไรทำให้เสียงลือเสียงเล่าอ้างหายไป

เช้าวันเสาร์-อาทิตย์

คนอื่นนอนบนเตียงนุ่มๆสบายๆ เรานั่งรถไปหลายต่อหลายต่อ
เพื่อไปกราบครูบาอาจารย์และร่ำเรียนการปฏิบัติ

ในหมู่นักปฏิบัติ

เราชอบคำตอบของพี่สุรวัฒน์ ที่ฟังแบบไม่ต้องจับใจความเลย
คือไม่มีอะไรพิเศษเลย นอกจากรู้ ไม่รู้ และรู้
แต่ก็ยังแอบวูบๆวาบๆ เทียบเขาเทียบเรากับเพื่อนพี่น้องอีกหลายคน
จนเผลอสร้างภพอุตลุดชุลมุน แต่ความรู้สึก guilt
หรือมานะว่าตัวไม่เอาไหน ไม่ค่อยมี เพราะชีวิตประจำวันก็ไม่ได้ทิ้งภาวนา

ความยินดีที่จะคลุกคลีในหมู่คณะก็ลดลงมาก
ถ้าให้เลือกเป็นเด็กมีปัญหาแบบ เหงาในท่ามกลางผู้คนมากมาย
กับยิ้มให้สายลมแสงแดดคนเดียวไปวันๆ

ตอนนี้ก็เข้าข่ายอย่างหลัง อย่างแรงด้วย :p

ปล. สำคัญมาก รับพรหลวงอา
ช น ต ห ด ส ด ป ย น 
(ใครรู้คำเต็มไม่ต้องช่วยแปล แค่เห็นด้วยก็พอ)